Algemene info Kaapverdië

Groene Kaap 

De archipel heette vroeger Ilhas de Cabo Verde (Eilanden van de Groene Kaap) en is zo genoemd vanwege de ligging van de eilanden ten opzichte van de Kaap Verde (Groene Kaap), het meest westelijke punt van het Afrikaanse vasteland in Senegal. De Nederlandse naam is daarvan een gedeeltelijke vertaling.

Kaapverdië is onderverdeeld in twee geografische regio’s.

Noordelijke eilandengroep

  • Barlavento:
    Boa Vista, Branco, Razo, Sal, Santa Luzia, Santo Antão, São Nicolau, São Vicente

Zuidelijke eilandengroep

  • Sotavento:
    Brava, Fogo, Maio, Rombo eilanden(Cima, Grande, Ilhéu do Rei, Ilhéu Sapado en Ilhéu Luís Carneiro), Santiago

Klimaat

Kaapverdië heeft een tropisch klimaat. De gemiddelde temperatuur in de winter bedraagt minimaal 18-24 graden en zomers maximaal 30-45 graden. Er valt weinig regen (6 tot 19 dagen per jaar, het meeste in de maanden augustus en september).

Overig

  • hoofdstad: Praia
  • lengte van de kustlijn: 965 km
  • hoogste punt: Mount Fogo, 2829 m.
  • Landbouw: voornamelijk suikerriet (Santo Antão) voor de productie van groqe (groqe de Santo Antão, een soort rum), ook cassave, yam, bananen, papaja, mango, ervilia (soort bonen).

Geschiedenis

Kaapverdië was onbewoond toen in 1460 de Portugezen Diego Gomes en Antonio Nolas de eilanden bereikten en ze deel van het Portugese rijk maakten. De Portugezen vestigden zich in 1462 in Santiago en in 1587 werd de eilandengroep een Portugese kolonie. De eilanden vormden onder andere een belangrijke locatie voor de slavenhandel. De bevolking van Kaapverdië is dan ook ontstaan uit een mix van Portugese kolonisten en Afrikaanse slaven.

Schepen op weg vanuit Europa naar alle windstreken die hier afmeerden, sloegen water, gevogelte en fruit in. In ruil gaven de zeevaarders aan de Kaapverdiërs meestal rookartikelen zoals pijpen, tabak maar ook kleding. Dit blijkt uit de reisverhalen van de Zuid-Nederlandse reiziger Jan Frans Michel. Zijn kronieken zijn een ontzettend belangrijke bron in verband met de geschiedenis van dit land. Hij was in 1752 op doorvaart naar China en verbleef 11 dagen in Kaapverdië. Ook de Britse piraat Woodes Rogers berichtte uitgebreid over de staat van het land in het begin van de 18e eeuw.

Op 5 juli 1975 werd Kaapverdië uiteindelijk onafhankelijk van Portugal; de socialist Aristides Pereira werd de eerste president. Hij werd nog tweemaal herkozen voordat het land in 1990 een meerpartijenstelsel kreeg. Pereira werd opgevolgd door de democraat António Mascarenhas Monteiro, die op zijn beurt in 2001 werd opgevolgd door Pedro Pires. De huidige president is Jorge Carlos Fonseca.

Talen

Portugees is de officiële taal op Kaapverdië. Daarnaast wordt er vooral Crioulo gesproken, een mengtaal van Portugees en Afrikaanse talen. Het Creools, eigenlijk een dialect van het Portugees, is verschillend per eiland: op het eiland Sao Vicente en Sal leunt het Creools meer aan tegen het Portugees.

Religie

De meeste Kaapverdiërs zijn rooms-katholiek (93 %). Er wonen ook protestanten (3 %), meestal behorend tot de Kerk van de Nazarener, Zevendedagsadventisten of mormonen.

Bestuur

  • staatshoofd: president Jorge Carlos Fonseca, sinds 21 augustus 2011
  • regeringsleider: premier José Maria Pereira Neves, sinds 1 februari 2001
  • parlement: Nationale Assemblee, vijfjarige termijn

Muziek

Kaapverdië kent verschillende muziekstijlen. De bekendste zijn de ‘funaná’ en de ‘morna’. De funaná is swingende dansmuziek terwijl de morna een stuk langzamer en melancholieker is.

Keuken

Het nationale gerecht is cachupa, een maïsgerecht met verschillende soorten bonen. Er zijn meerdere soorten zoals cachupa rica met vis en vlees, maniok, aardappelen en andere groenten.

Windsurfen

Kaapverdië is vanwege de goede surf-omstandigheden bekend voor wavesailing en kiteboarden, beide wedstrijdvormen binnen het windsurfen.

Algemeen

De Kaapverdische escudo is de munteenheid van Kaapverdië. De Kaapverdische escudo is aan de euro gekoppeld (1 euro = 110,265 escudo).

Ontwikkeling

Kaapverdië behoort tot de armste landen ter wereld. De werkloosheid onder de beroepsbevolking bedraagt ca. 25%; evenveel heeft te weinig werk. Door de grote droogte gingen vele oogsten verloren. Met voedselimport verbruikt men waardevolle valuta. Om buitenlands geld te verkrijgen is Kaapverdië afhankelijk van de emigranten die overzee leven en van ontwikkelingshulp. Hiermee worden grote werkgelegenheidsprogramma’s gefinancierd: herbebossing, het maken van terrassen van de voor de landbouw bestemde berghellingen en wegenbouw.

Op de lange duur zou Kaapverdië zijn afhankelijkheid van de landbouw kunnen verkleinen door zich meer te richten op de visserij, die zich gunstig ontwikkelt, en vooral op de dienstverlening en op de gespecialiseerde industrie.

Voor energie is men afhankelijk van geïmporteerde aardolie en bijproducten.
Portugal is zowel voor de import (voedingsmiddelen en transportmateriaal) als voor de export (vis en visconserven) veruit de belangrijkste handelspartner.

Op 1 januari 2008 promoveerde Kaapverdië van de lijst van Minst Ontwikkeld Landen (MOL) naar de lijst van Laag Middeninkomen Landen. Dit omdat het gemiddelde inkomen omhoog was gegaan. Ook wil de regering de economie moderniseren. Er zijn via overheidsinvesteringen stappen gezet naar een betere dienstensector die vooral gericht is geweest in het eerste decennium van de 21e eeuw op toerisme alsmede maritiem en luchttransport.
Dit door de gunstige strategische ligging op de verbindingsroutes tussen Europa en Latijns-Amerika en tussen Afrika en de VS.

bron:
nl.wikipedia.org